نقد و بررسی بازی Tormented Souls 2 / وحشتِ کلاسیک

نقد و بررسی بازی Tormented Souls 2 / وحشت کلاسیک

با سلام خدمت شما همراهان همیشگی ساعت هفت. امروز با نقد و بررسی بازی Tormented Souls 2 همراه شما هستیم؛ اثری که در تاریخ ۲۳ اکتبر امسال برای تمام پلتفرم‌ها منتشر شد و با اینکه در رده‌ی عناوین AA قرار می‌گیرد، جسورانه می‌کوشد تا حس و حال کلاسیک Resident Evil‌های دهه‌ی نود را زنده کند. ساخته‌ی جدید استودیوی Dual Effect با انتشار توسط PQube نه‌تنها از الهام‌گیری از آن دوران ابایی ندارد، بلکه با افتخار خود را دنباله‌رو همان مسیر می‌داند؛ مسیری پر از تاریکی، پازل و ترس‌های آشنا که حالا با جلوه‌های بصری مدرن ترکیب شده است.

تگ مرتبط: نقد و بررسی بازی

راهنمای کامل بازی: راهنمای قدم به قدم بازی Tormented Souls 2 

مقدمه

شماره‌ی اول بازی Tormented Souls را تجربه نکرده بودم، اما تماشای گیم‌پلی نسخه‌ی دوم در اینترنت آن‌قدر حس نوستالژی‌ام را قلقلک داد که بی‌درنگ تصمیم گرفتم آن را نصب کنم. برای کسی که هنگام عرضه‌ی نسخه‌ی نخست Resident Evil تنها پنج یا شش سال بیشتر نداشت، دیدن دوباره‌ی عمارتی غرق در تاریکی و وحشت، لذتی خاص و یادآور روزهای آغازین آشنایی با ژانر وحشت‌وبقا بود. همان زاویه‌ دوربین‌های ثابت کلاسیک (و در برخی لحظات تعقیب‌کننده) که در آثاری چون RE: Zero یا RE: Code Veronica دیده بودیم، این‌بار در Tormented Souls 2 با بهره‌گیری از موتور گرافیکی Unreal Engine 5 حالتی به‌مراتب بهینه‌تر و چشم‌نوازتر یافته است. با این حال، بازی در کنار تمام جذابیت‌هایش، کاستی‌های متعددی دارد که باعث شد بیش از آن‌که از تجربه‌اش لذت ببرم، با دیدی انتقادی به آن نگاه کنم و دوباره به خود یادآوری کنم که چرا Capcom سال‌ها پیش چنین سبک طراحی را در مجموعه‌ی محبوب Resident Evil کنار گذاشت.

عمارت بزرگ وحشتناک

شماره‌ی اول بازی Tormented Souls را تجربه نکرده بودم، اما نسخه‌ی دوم درست از همان جایی آغاز می‌شود که داستان قسمت قبلی پایان یافته بود. Caroline و خواهرش Anna در ابتدای بازی سوار قطاری هستند که به سمت ویلای Hess حرکت می‌کند. به نظر می‌رسد Anna توسط نیرویی مرموز تسخیر شده و بی‌آنکه بداند، با خودکار طرح‌هایی عجیب روی کاغذ می‌کشد. با رسیدن به عمارت، خواهران روحانی از آن‌ها استقبال می‌کنند، اما شب‌هنگام Caroline متوجه می‌شود که خواهرش ناپدید شده و توسط راهبه‌ها اسیر شده است.

داستان Tormented Souls 2 بازتابی از همان کلیشه‌های آشنای هالیوودی است؛ کلیساهای مرموز، فرقه‌های شیطانی و نیروهای ماورایی. با این حال، نمی‌توان از این موضوع ایراد گرفت، زیرا عمارت‌های عظیم و خوفناک مانند Villa Hess یا عمارت اسپنسر در Resident Evil همواره بستر مناسبی برای چنین داستان‌هایی بوده‌اند. چه ماجرا درباره‌ی آزمایش‌های غیرانسانی باشد، چه پرستش شیاطین، فضاسازی و طراحی محیط در هماهنگی کامل با حال‌و‌هوای قصه است و نور شمع‌ها، به لطف موتور Unreal Engine 5، جوی مرموز و تسخیرکننده به فضا می‌بخشند.

نخستین ایرادی که به چشمم آمد، مربوط به میان‌پرده‌ها بود. جزئیات چهره‌ی شخصیت‌ها به‌درستی پرداخته نشده و در نتیجه، کاراکترها حالتی مصنوعی و عروسکی پیدا کرده‌اند. این ضعف باعث می‌شود حس درام داستان به‌درستی منتقل نشود و تلاش صداپیشگان تا حدی هدر برود. البته نمی‌توان گفت میان‌پرده‌ها فاجعه‌آمیزند، اما انتظار می‌رفت سازندگان از توانایی‌های UE5 بهره‌ی بیشتری ببرند. با این حال، نورپردازی فوق‌العاده‌ی بازی—به‌ویژه در فضاهای تاریک عمارت—به‌خوبی حس ترس و دلهره را القا می‌کند. وقتی از فندک استفاده می‌کنید، سایه‌ها گویی با شما سخن می‌گویند؛ حسی زیبا و وهم‌انگیز که کمتر در آثار مشابه تجربه کرده بودم.

گیم‌پلی

در این بخش می‌رسیم به مشکلی که Resident Evilها داشتند؛ مشکلی که تقریباً در تمام بازی‌های Survivor Horror دیده می‌شود: ظرفیت محدود Inventory. شینجی میکامی با نسخه‌ی اول Resident Evil فضای Inventory را با سختی بازی درآمیخت، حرکتی جسورانه که اتفاقاً بسیار خوب عمل کرد. اگر کریس را انتخاب می‌کردید، بازی روی درجه‌ی سختی Hard قرار می‌گرفت زیرا فضای Inventory او فقط ۶ عدد جا داشت، اما در عوض دوام بیشتر و ضربات Melee قوی‌تری با چاقو داشت. در مقابل، اگر جیل را انتخاب می‌کردید، بازی روی حالت Easy قرار می‌گرفت و ۸ فضای ذخیره برای آیتم‌ها داشت، ولی دوام کمتر و ضربات ضعیف‌تری را تجربه می‌کردید. این طراحی و پس از آن فلسفه‌ی وجود Itemboxها در سه نسخه‌ی نخست Resident Evil روی PS1 چیزی بود که میکامی را آزار می‌داد. Itembox دو نقص اساسی داشت که به تجربه‌ی بازی لطمه می‌زد:

اولاً، باعث می‌شد بازیکن مدام بین اتاق‌ها در رفت‌وآمد باشد تا از یک Itembox به Itembox دیگر برود، به‌جای آن‌که در محیط جست‌وجو کرده و پازل‌ها را حل کند.
ثانیاً، ظرفیت نامحدود Itembox فلسفه‌ی اصلی ژانر وحشت و بقا، یعنی مدیریت محدود منابع را زیر سؤال می‌برد. در واقع، استراتژی بازیکن در این سبک باید بر پایه‌ی تصمیم‌گیری باشد که کدام آیتم را با خود ببرد و کدام را رها کند. میکامی پس از نسخه‌ی اول اعتراف کرده بود که در پی راهی است تا Itembox را به‌کلی از بازی حذف کند؛ کاری که در Resident Evil Zero انجام داد و نسخه‌ای متفاوت از این فرنچایز خلق کرد که البته طرفداران خاص خودش را دارد.

حال در Tormented Souls 2 (من نسخه‌ی اول را بازی نکرده‌ام)، فضای Inventory کارولاین آن‌قدر زیاد است که تقریباً پر کردنش غیرممکن است! در بازی خبری از Itembox نیست، اما به‌دلیل حجم زیاد فضای ذخیره، دیگر هیچ چالشی جز نحوه‌ی مبارزه با دشمنان و حل پازل‌ها وجود ندارد. در نتیجه، بازی از نظر سختی چالش چندانی ندارد و فقط در برخورد نخست با دشمنان یا حل پازل‌ها ممکن است دشوار باشد. در دفعات بعدی تقریباً می‌دانید چه باید بکنید. اصولاً Survivor Horror‌های سبک Resident Evil به سختی شهرت ندارند.

اما سختی Tormented Souls 2 برای من نه در گیم‌پلی، بلکه در رفع باگ‌های عجیب و غریبش بود. در اوایل بازی، یکی از درهایی که باید باز می‌بود تا به بخش غربی ساختمان دسترسی پیدا کنم، قفل شده بود و عبارت «از سمت دیگر باز می‌شود» روی اعصابم رفت؛ در نهایت مجبور شدم بازی را از ابتدا آغاز کنم. علاوه بر این، بعضی پازل‌ها هم دچار باگ می‌شدند و امکان حل‌شان وجود نداشت.

سلاح‌های بازی در نوع خود جالب هستند. گرفتن دستگاه پرچ‌میخ که شبیه یک تفنگ عمل می‌کند، هم خنده‌دار و هم جذاب بود و به بازی حال‌و‌هوای خاصی داده است. مبارزات بازی چیزی فراتر از Resident Evil‌های کلاسیک نیست و همین مسئله درباره‌ی مبارزه‌های Boss هم صدق می‌کند. انتظار نوآوری از اثری که ذاتاً بر پایه‌ی بازآفرینی سبک کلاسیک بنا شده، شاید کمی بی‌جاست. Tormented Souls 2 آمده تا به طرفداران ژانر وحشت‌وبقا یادآوری کند که «مدرن شدن» لزوماً به معنای «پیشرفت» نیست. استفاده از موتور Unreal Engine 5 به‌خودی‌خود نوآورانه است؛ نورپردازی فوق‌العاده‌ی بازی جو خاصی به فضا داده، اما کاش طراحی چهره‌ی کاراکترها واقعی‌تر و کم‌تر شبیه عروسک بود، چون حالت بی‌روح صورت‌ها درام میان‌پرده‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

در بخش مبارزات، همانند آثار کلاسیک این ژانر، فرار بر مبارزه ارجحیت دارد. در Tormented Souls 2 ما با مکانیزم جدیدی روبه‌رو هستیم: «تاریکی مطلق». ورود به تاریکی مطلق باعث مرگ کارولاین می‌شود، مگر اینکه فندک در دست داشته باشید. این فندک ابزار نجات شما برای عبور از فضاهای تاریک است، اما وقتی دشمنی در تاریکی حضور دارد، مجبورید فندک را کنار گذاشته و اسلحه بکشید — و همین باعث می‌شود مبارزه‌ها طاقت‌فرسا شوند. تعداد دشمنان در هر اتاق زیاد نیست، به‌ویژه در درجات سختی پایین، اما اگر دشمنان در تاریکی پنهان باشند، درگیری به‌مراتب دشوارتر می‌شود. وجود این مکانیزم، یعنی تلفیق نور و تاریکی، یکی از خلاقانه‌ترین بخش‌های بازی است؛ چون شما را مجبور می‌کند با احتیاط وارد مبارزه شوید و بدون فکر به دل تاریکی نزنید. از آنجا که زاویه‌ی دوربین ثابت است، ممکن است دید محدودی داشته باشید و ناخواسته وارد تاریکی شوید یا توسط آن محاصره شده و کارولاین را از دست بدهید.

گیم‌پلی Tormented Souls 2 چیزی بود که واقعاً از آن لذت بردم. سازندگان با حفظ روح آثار کلاسیک، خلاقیت‌هایی ظریف در مکانیزم‌ها وارد کرده‌اند. بازی چندین درجه‌ی سختی دارد که به نظرم حالت Standard و درجه‌ی بالاتر از آن برای بازیکنانی مناسب است که Silent Hill 2 Remake یا Resident Evil 2 Remake را تجربه کرده‌اند (اما با آثار کلاسیک آشنایی ندارند). در آسان‌ترین درجه‌ی سختی، سیستم Autosave فعال است که پیشنهاد می‌کنم از آن استفاده نکنید، چون حس تعلیق و اضطراب بازی را از بین می‌برد. از نکات مثبت دیگر، سرعت بالای Load شدن و فریم‌ریت عالی بازی است که تجربه‌ای روان و لذت‌بخش فراهم می‌کند. در نهایت، با وجود پایان‌های متفاوت، آیتم‌های قابل باز شدن و چالش‌های مرتبط با درجات سختی مختلف، Tormented Souls 2 اثری است با تکرارپذیری بالا که می‌تواند برای دوست‌داران ژانر وحشت‌وبقا بسیار جذاب باشد.

سخن آخر